Pionierzy wychowania przedszkolnego Fryderyk Froebel cz. 11

Po skończonej wojnie Froebel otrzymuje miejsce w muzeum mineralogicznym Weissa, gdzie cały oddaje się przerwanym przez wojnę badaniom i poszukiwaniom, wznawiając zarazem pedagogiczną działalność w pewnej szkole prywatnej. Wkrótce potem umiera jego brat, Krzysztof, on zaś, nie namyślając się, rzuca posadę, zapewniającą mu chleb tak dla ducha, jak i dla ciała, i na wezwanie wdowy śpieszy do Grossheimu w celu zajęcia się wychowaniem trzech osieroconych synowców. Następnie przyjmuje synów drugiego swego brata. Langenthal dostarcza mu jeszcze jednego ucznia (jego braciszka), a w ten sposób powstaje szkoła z sześcioma uczniami – najpierwszy zakład wychowawczy Froebla. W r. 1816 szkoła przenosi się do Keilhau, dokąd z pomocą podąża mu Middendorf. Wiele pracy i materialnych niewygód zażył on tam z początku. Zaopatrując dzieci i współpracowników swych w rzeczy niezbędne, Froebel do ostateczności zmniejsza własne wymagania: dwa bochenki chleba stanowią jego żywność całotygodniową; kredą oznacza on kromki, przypadające na każdy dzień.