Na czym polega praca dzieci w przedszkolu cz. 5

Wtedy wychowawczyni wskazuje im pewne obowiązki w stosunku do przedszkola: np. sprzątanie, wycieranie kurzu ze swego stołu, ułożenie zabawek, podlanie kwiatów w doniczkach. Następnie wprowadza je w życie zbiorowe: roboty wspólne na podwórzu, w ogródku; zbiorowe zabawy, zajęcia, zapoznaje ze zbiorową pracą innych ludzi. Wiadomą jest rzeczą, że współprzeżywanie chwil radosnych i smutnych zbliża ludzi, przeto wszelkie wycieczki, uroczystości, obchody patriotyczne, dzień jakiego bohatera, choinka, przedstawienia, obchody imienin któregoś dziecka, pobudzają do wzajemnej pomocy, do życzliwych i serdecznych stosunków koleżeńskich.

Z drugiej strony także smutne chwile, jak choroba któregoś kolegi, nędza, wypadek, nieszczęście, smutek, zmartwienia, jakie spotykają kolegów i ich rodziny — daje pole do czynności dobroczynnej. Współczując cudzej niedoli, dziecko pragnie samorzutnie pocieszyć i pomóc cierpiącemu, a to współczucie będzie o tyle silniejsze, o ile więcej włoży ono wysiłku, o ile będzie zaprawione czynem. Dziecko powinno widzieć ścisły związek pomiędzy uczuciem a czynem.

Należy przy tym przyzwyczaić dziecko do życzliwości, słodyczy, usłużności, miłosierdzia, ofiarności, wdzięczności, sympatycznego zachowania się względem wszystkich. W tych warunkach uczucia społeczne dzieci będą się wzmacniać i rozwijać i staną się częścią jego charakteru. Ale wychowawca wtedy tylko wpłynie dobrze na dzieci pod względem altruistycznym, gdy sam jest przejęty tymi samymi uczuciami.